Bu kitaptaki hikayeler, İskenderun’un geçmişine dönmek için belleğin derinliklerinde kazılan bir zaman tünelinde yapılan ve yaklaşık üç sene süren bir yolculuk sonucunda yazıldı. Tahmin edileceği üzere, geçmişe uzanan bu zaman tüneli karanlıktır; yer yer oluşmuş göçükler, çöküntüler ilerlemeye engeldir. Böyle bir tünelde paralel zaman tünellerine açılan ve içine düşüldüğünde kaybolup gidilecek kara delikler vardır. Yolculuğun yapıldığı zaman tünelinde gerçeklerle gerçek olmayanlar, gerçek olup olmadığı anlaşılamayanlar iç içeydi. Yaşanmış olanlarla, yaşanabileceği halde yaşanmamış olanlar ve hatta hiç yaşanmamışlar bir aradaydı. Düşünülmüşler ve konuşulmuşlar ile düşünülmemiş, konuşulmamışları birbirlerinden ayıklamak olanaksızdı. Bu tünelden ne alınabilecekse onlar alındı, ne duyulabilecekse onlar duyuldu, ne görülebildiyse onlar görüldü ve hikaye oldular... Aslında yaşamın kendisi bir hikayedir. Her yaşam önünde sonunda bir ‘hikaye,’ ‘bir varmış bir yokmuş’ olacaktır. Sayfalarına güneyden esen ılık rüzgarın dolduğu bu kitap, İskenderun’dan tatlı bir esinti, özel bir anlatı...