Bir kitap okuyordum. Okuduğum kitabın yazarı "İnsan kendi kalbine mukabil kalbi arar." diyordu. Kalbine mukabil olan Efendimiz Aleyhisselâm'ın gönül iklimine hayalen seyahat ediyor, bununla da çok mutlu oluyordu anlaşılan. Bunu bende yapabilsem diye geçirdim içimden bir an. Sonra Efendimiz Aleyhisselâm'ın âşıklarının peşinde sırlı bir yolculuk hayal ettim. Gönüller seyahatime hemen başlamalıydım. Ama nasıl? bu yolculuğa başlamanın bir anahtarı olmalıydı. Hemen imdadıma şu âyet-i kerime yetişti: "Muhakkak ki Allah ve melekleri peygambere hep salât ederler. Ey iman edenler, siz de O'na salât edin ve tam bir içtenlikle selam verin." Anladım ki bu yolculuğa çıkabilmem için Efendimiz Aleyhisselâm'a selam vermem yeterliydi. "Ey bütün âlemlerin kendisi için yaratıldığı Sultanlar Sultanı Efendim! Selamların en güzeli Sana ve ashabının üzerine olsun." dedim. Hayal kanatlarım bir anda açıldı.