Dışarda müthiş bir soğuk vardı. Bütün gün yağan kar gece de devam etmiş, etrafı bembeyaz çarşaf gibi serilmiş gibi don tutmuştu. Saatler hızla ilerlemiş vakit gece yarısını çoktan geçmişti. İstanbul'un yoğun trafiği, gündüzün yorgunluğunu çıkarırcasına sakinliğe bürünmüştü,
fakat küçük şehirlere göre yollar hâlâ kalabalık sayılırdı. Kentin fakir kesimlerinde pencereden dışarıya ışık dahi sızmazken, müreffeh bir hayat süren zengin kesimler ise, ışıktan kaçan yarasalar gibi gecenin karanlığından faydalanıp işledikleri rezaletleri örtecek zannıyla, Allah'a ve O'nun verdiği tüm nimetlere isyan edercesine barlara, pavyonlara ve diskoteklere koşmuşlar; sözde hayatlarının tadını çıkarıyorlardı. Sarhoş naralarına karışan müzik sesleri, eğlence yerlerini çerçeve içine alarak kuşatmıştı. Hayatın gayesini yalnızca müsrifçe para harcamak ve eğlenmek zanneden bu zavallı medeni
insanları çılgınca coşturmuştu.
Nalan da bu eğlenen insanlardan sadece biriydi. Babasının hesapsız
servetinden ve kendisine verdiği sonsuz özgürlükten yararlanıyordu.
Her zaman yaptığı gibi yine arkadaşlarıyla birlikte sabahlara kadar
eğlenmiş, üstelik körkütük sarhoş olmuştu. Arabası olduğu halde
kullanacak durumda olmadığından, birçok arkadaşı gibi yoldan taksi
çevirerek evin yolunu tutmuştu. ...