Bana "Kitaplarını yollayayım mı?" diye soruyorsun. Dostum, Tanrı aşkına onları benden uzak tut! Benim artık bir rehbere, kışkırtılmaya ve alevlenmeye ihtiyacım yok! Yüreğimin heycanı bana yeterli. Üstelik onu uyutacak bir ninniye bile ihtiyaç duyuyorum. Bu ninniyi de Homeros´ta fazlasıyla buluyorum. Kaç kez kanım kanayıp taşarken, onun yardımıyla söndürmüşümdür! Ah, sen bu yüreği bilmezsin! O ne deli, ne uçarıdır bilsen! Bunu sana mı soruyom? Sen ki benim tehlikeli bir durgunluktan coşkun bir sevince, tatlı bir hüzünde azgın bir çırpıntıya düştügüme tanık olarak, kaç kez benim için kaygılanmı, üzülmüşsündür! İşte bu nedenle, kalbimi hastalanmış bir çocuk gibi nazlandırıyor ve şımarmasına ses çıkarmıyorum. Sakın bunu kimseler duymasın! Çünkü öyle insanlar vardır ki, onlara göre bu büyük bir suç, bir günahtır!