Bir zaman bir kral bir hastalığa tutulmuş. Hekimler, "Senin hastalığının tedavisi özel bir çocuk kanı ile mümkündür." demişler. O zaman böyle bir acip-garip tedavi usulleri varmış. Sonunda aranılan kanı taşıyan çocuğu bulmuşlar. Çocuğun babası, hakimin kararı ile belli bir para karşılığında evladını krala satmış. Pazarlığın yapıldığı mecliste çocuk da varmış. Bütün bu olanlar karşısında çocuk ağlamak ve şikayet etmek yerine gülmeye başlamış.
Kendisine sormuşlar: "Aslında senin ağlayıp feryat etmen, bağırıp çağırarak isyan etmen gerekir. Halbuki hiçbir şikayetin yok, üstelik gülüyorsun, sebep nedir?"

Çocuk demiş ki: "İnsan bir bela ve tehlikeye düştüğü zaman önce babasına, sonra hakime, sonra devletinin başında bulunana sığınıp yardım ister. İşte benim babam, beni kestirmek için satıyor... Hakim ölümüme karar veriyor. Devletin başındaki kral da benim kanımı istiyor. İşte böyle bir durum karşısında gülmekten başka yapacak bir şey kalmıyor."